نقد و بررسی “ته سیاه” ما رینی: چادویک بوسمن در نقش آخر می درخشد

ویولا دیویس اگرچه به عنوان یک قطعه گروه ساخته شده است ، اما به عنوان شخصیت اصلی – “مادر بلوز” دهه 1920 – و بوزمن به عنوان نوازنده بلند پروازانه شیپور خود را برجسته می کند ، و نشان دهنده چگونگی ترجمه نابرابری نژادی دوران به عصبانیت پنهان است . با توجه به این امتیاز ، دروس فیلم به زمان حال بازتاب می یابد ، به روشهایی که به وضوح در نظر گرفته شده و یا با توجه به وقایع اخیر ، ارتباط بیشتری دارند.

کارگردانی جورج سی ولف از اقتباسی است که توسط روبن سانتیاگو-هادسون نوشته شده است (و دنزل واشنگتن را در میان تهیه کنندگان آن به حساب می آورد) ، این اکشن تقریباً به طور کامل در یک استودیوی ضبط شده شیکاگو جریان می یابد. ما و گروهش برای ثبت یک سفر زیارتی از جورجیا به راه افتاده اند ، اما تنش های درون گروه ، و همچنین بین ما و مدیرش (جرمی شاموس) ، در زیر سطح حباب می زند و گاهی اوقات جوش می زند.

Boseman’s Levee آرزوهای بزرگی دارد ، که شامل چرخش خلاقانه خود به آهنگ های Ma است ، که به راحتی با او پرواز نخواهند کرد. کاتلر به او گفت: “وقتی اینجا هستی ، موسیقی ما را پخش می کنی” (کلمن دومینگو “ترس از مردگان متحرک”) ، پیشکسوت گروه به همراه شخصیت هایی با بازی گلین تورمن و مایکل پاتس.

علاوه بر این ، لو ، خشم ما را بیش از یكی جلب كرده است ، زیرا نگاه خود را به دوست دخترش معطوف كرده است (تیلور پیج “Hit the Floor’s”). او همچنین آرزو دارد که گروه خود را داشته باشد ، و او را مجبور می کند که علی رغم گذشته دردناکی که با جزئیات جزئی بیان می کند ، رفتار متقابل با مدیر و تهیه کننده سفیدپوست داشته باشد.

در مورد ما ، او به طور مشخص دیر می رسد ، مانند یک غواص معمولی شو بیز ادامه می دهد ، و قبل از اینکه یک نت بخواند ، سه کوکاکولای خود را طلب می کند و بارها تهدید به لغو کل جلسه و عقب نشینی به جنوب می کند.

ویولا دیویس در

پس از مدتی ، زیربنای این حالت رزمی آشکار می شود و نشان دهنده تشخیص اوست که کسانی که می خواهند از استعداد او پول بگیرند “به من اهمیتی نمی دهند. صدای آنها فقط چیزی است که آنها می خواهند.”

ولف برای افتتاحیه نمایش آنچه که می تواند انجام می دهد ، اما مونولوگ های طولانی و ضرب و شتم موش صحرایی ریختن ریشه های صحنه را تقریباً غیرممکن می کند. خوشبختانه ، دیویس و بوسمن اجراهای قدرتمندی ارائه می دهند و به شدت به اطراف خود می کوبند – خصوصاً در مورد لو ، به دلیل محدودیت هایی که در آن از کجا و چگونه می تواند خشم خود را هدایت کند.

در حالی که “پلنگ سیاه” همچنان بخش عظیمی از میراث بوزمن است ، نقش پر زرق و برق و سریع او در اینجا – استفاده از موسیقی به عنوان وسیله ای برای اغوا – دامنه فوق العاده او را نشان می دهد و حداقل هنگام تماشای تقریباً ملاحظات فراتر از آنچه در صفحه است را پاک می کند ، که کار بزرگی نیست

دیویس ، به نوبه خود ، دندانهایش را به شخصیت بزرگتر از زندگی که فقط خودش می تواند فرو می برد ، و یک عامل پیچیده این است که زمان نسبتاً محدود نمایشگر ، طبقه بندی نقش گوشتی را از منظر جوایز سخت می کند. اتفاقاً این فیلم یک نوع اتحاد است ، زیرا او قبلاً در اقتباس از “حصارها” ساخته ویلسون در مقابل واشنگتن همبازی بود.

در میان فشارهای هماهنگ جوایز ، نتفلیکس در مورد آوردن آثار نمایشی به اتاق های نشیمن ، از جمله “پسران در گروه” ، “پسر آمریکایی” و “The Prom” که در آینده برگزار می شود ، بسیار پرخاشگرانه عمل کرده است. از نظر زمان بندی ، تقریب صمیمیت تئاتر – به همان سختی که از طریق تلویزیون دشوار است – با مراحل بسته شده به دلیل همه گیری بسیار به موقع انجام می شود.

فقط در بیش از 90 دقیقه ، “Ma Rainey” – مانند هر مجری باهوش – استقبال خود را بیش از حد نمی کند ، یا خطر ابتکار فراتر از وزن آن را ندارد. قبل از گرفتن آخرین تماس پرده ای شایسته ، به لطف هدایت های خود ، چند لحظه نمایشی را کمربند می زند.

“پایین سیاه ما کارینی” در 25 نوامبر اکران نمایشی محدودی دریافت می کند و اولین نمایش آن در 18 دسامبر از شبکه نت فلیکس است.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>